Mijn handen; ik kan ze minutenlang bestuderen. En niet omdat ik ze mooi vind. Ik heb mijn handen eigenlijk nooit beschouwd als mooie handen. Als kind al niet. Integendeel tot mijn voeten die ik zacht, schattig en vrouwelijk vind, kunnen mijn handen die bekoring van mij niet wegdragen. Ze zijn niet extreem vrouwelijk of mooi, hebben geen lange, sierlijke vingers en de huid is niet mooi egaal en zachtroze. Toch kijk ik er graag naar en bestudeer ik ze zo nu en dan uitgebreid.

Van vingertoppen tot de pols, de lijntjes in mijn handpalm, hoe ik ze omdraai en weer terug en de blauwe adertjes onder mijn huid zie liggen, ik voel de sensatie als ik met mijn ene hand zachtjes over de palm van mijn andere hand glijd, ik beweeg mijn vingers 1 voor 1 en bestudeer het samentrekken en het veranderende lijnenspel. Beweeg al mijn vingers tegelijk in een grijpende en vervolgens ontspannende beweging en zie hoe mijn gewrichten samenwerken. Bestudeer mijn nagels en de oneffenheden en losse velletjes aan mijn nagelbed. De kleine schrammetjes op de bovenkant van mijn vingers die ik altijd schijn te hebben, de irritatie op mijn huid aan de basis van mijn ringvinger, waar ik gisteren ben vergeten mijn ring af te doen tijdens het afwassen. En de vreemde huid op het gewricht tussen twee vingerkootjes. De huid die slap en rimpelig wordt als je je vingers strekt, alsof de huid daar te los zit en op de groei is gekocht.

Al die rimpels, het te grote vel, de beweeglijkheid; alles maakt een soort vervreemdende indruk op mij. Bijna alsof het niet bij de rest van mijn lichaam hoort. Maar ik voel het wel.

De ruwheid, rimpels, vlekken op mijn huid, doorschijnend met adertjes, het eelt waar ik mijn pen tegenaan drukt. Het is niet mooi, maar het maakt zoveel indruk op me! Het zijn mijn handen. Die al 24 jaar me in alles bij staan. Alles voor me uitvoeren. De eerste kennismaking met een vreemde bezegelen, maar er ook bij zijn in mijn meest intieme momenten. Zich al naar gelang wat er van hen verwacht wordt door mij zich vormen tot een veelzijdig gereedschap.

Als ik de ruwheid, de rimpels en de fijne lijntjes zie, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat mijn handen veel ouder lijken dan ikzelf. Veel meer meegemaakt hebben, doorstaan hebben. Ik vraag, zij leveren. Zo is het tot nu toe altijd geweest. En ieder lijntje, hoe klein ook, is daar een klein bewijsje van. Iedere rimpel, oneffenheid is verbonden met een kleine levensgeschiedenis. Velen kan ik me niet meer herinneren. Maar mijn handen laten zien dat ik ondanks dat ik pas op 1/4 of waarschijnlijker 1/3 van mijn leven zit, de basis van mijn leven al gelegd is. Er een verhaal is, van wat er hiervoor gebeurd is. Waarvan ieder lijntje kan getuigen. Het verhaal is nog niet af. Ook mijn handen kunnen er nog een heel aantal jaartjes tegen aan. Er zit nog voldoende beweging in en er is nog plek voor vele extra rimpeltjes en lijntjes. The story continues…