Deze post heb ik al enige tijd geleden geschreven, maar had ik nog niet geplaatst. Vandaag plaats ik hem dan toch nog:

De zon schijnt. Het is lente. Maar toch is het een verdrietige dag! Vandaag heb ik afscheid genomen van mijn zoooo geliefde ‘Omafiets de Derde‘. Ik was ervan overtuigd dat het mij niet zou overkomen. (Dat Omafiets I en Omafiets II gestolen werden, heeft namelijk nooit betekend dat ik Omafiets III niet koesterde.) Op alle blogs, boeken en alle andere info die ik tot me nam van Nederlandse emigranten was het al voorspeld: Alle Nederlandse fietsen die waren meegenomen naar het vreemde buitenland, stonden nu buiten te roesten, en daar zou de mijne dus ook eindigen. Maar ik en Omafiets waren bijzonder close, dus ik dacht dat het mij nooit zou overkomen.
Maar ook ik kreeg te maken met dezelfde aanpassingen in het buitenland. Alles wat Omafiets zo geliefd maakte in Nederland, maakte het nu onpraktisch: Uitstekend voor op veilige, vlakke fietspaden en verschillende korte ritjes naar het station, mijn ouders, oma, vrienden, de stad, etc. Maar nu heb ik heuvels, lange afstanden en gevaarlijke bochtige autowegen.

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat we er bijna dagelijks samen op uit trokken. Omafiets en ik. Nooit liet ze mij in de steek met een lekke band of wat dan ook. En ook ik zorgde zo goed mogelijk voor haar. Als we er op uit trokken naar het station of de stad, zorgde ik altijd dat ze niet buiten in de regen tussen het plebs hoefde te gaan staan, maar dat ze een luxe overdekt hotel kreeg samen met andere welgestelde fietsen. Met mijn goudkleurige bankpas betaalde ik voor ieder bezoek maar liefst 1 euro 10. Maar ze was het waard. Weer thuis plaatste ik haar liefkozend in het schuurtje om uit te rusten van een lange dag.

Maar hier in de UK heb ik geen schuurtje waar Omafiets III nog waardig tot rust kon komen. En als ik haar meenam naar de supermarkt, bleven mensen staan en ons verbaasd nakijken. Kinderen wezen en lachten ons uit. Ik kon je deze vernederingen niet laten ondergaan. Steeds vaker bleef je alleen achter in de achtertuin, ook bij gebrek aan zinvolle ritjes.

Dus, en diep in mijn hart wist ik dit al een tijdje, ik moest je laten gaan. Onafhankelijk van mij zou je wellicht een zinvol bestaan kunnen opbouwen. Maar de dag van het afscheid kwam onverwacht en erg snel. Het laatste wat je van mij zag, toen je werd weggefietst door een onervaren fietser, was mijn ongewassen gezicht en een badjas. Als ik het geweten had, had ik me naar de gelegenheid gekleed, maar ik hoop niet dat je nu minder over me denkt.
Maar er is mij verzekerd dat er goed voor je gezorgd zou worden. Dus bij deze neem ik afscheid en zeg: Houdoe!