100 goals

1. Trouwen met de persoon die me gelukkig maakt (2008)
2. Mijn man gelukkig maken (in progress)
3. Een gezinnetje oprichten
4. Eigenaar zijn van een huis
5. Een huis opknappen of zelf bouwen
6. Naar Rome lopen
7. Met Boy Rome bekijken
8. Werken als Psycholoog
9. Studie afronden als Post-graduate Klinisch Psycholoog
10. Een lappendeken breien (in progress)
11. Parachutespringen (2003)
12. Universiteitsdiploma halen (2010)
13. Wadlopen (2008)
14. Groentetuintje
15. Pleegkinderen
16. Kennedymars met papa lopen
17. Een muziekfestival bezoeken (2003?)
18. Motorrijbewijs halen
19. leren stijldansen
20. leren surfen
21. leren schaken (1993?)
22. Mijn eigen schaakstukken maken
23. Zoveel mogelijk zelf leren maken
24. Wijs worden
25. Naaktzwemmen (2002?)
26. Verliefd worden (2001)

(wordt vervolgd..)

De zon schijnt. Het is lente. Maar toch is het een verdrietige dag! Vandaag heb ik afscheid genomen van mijn zoooo geliefde ‘Omafiets de Derde‘. Ik was ervan overtuigd dat het mij niet zou overkomen. (Dat Omafiets I en Omafiets II gestolen werden, heeft namelijk nooit betekend dat ik Omafiets III niet koesterde.) Op alle blogs, boeken en alle andere info die ik tot me nam van Nederlandse emigranten was het al voorspeld: Alle Nederlandse fietsen die waren meegenomen naar het vreemde buitenland, stonden nu buiten te roesten, en daar zou de mijne dus ook eindigen. Maar ik en Omafiets waren bijzonder close, dus ik dacht dat het mij nooit zou overkomen.
Maar ook ik kreeg te maken met dezelfde aanpassingen in het buitenland. Alles wat Omafiets zo geliefd maakte in Nederland, maakte het nu onpraktisch: Uitstekend voor op veilige, vlakke fietspaden en verschillende korte ritjes naar het station, mijn ouders, oma, vrienden, de stad, etc. Maar nu heb ik heuvels, lange afstanden en gevaarlijke bochtige autowegen.

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat we er bijna dagelijks samen op uit trokken. Omafiets en ik. Nooit liet ze mij in de steek met een lekke band of wat dan ook. En ook ik zorgde zo goed mogelijk voor haar. Als we er op uit trokken naar het station of de stad, zorgde ik altijd dat ze niet buiten in de regen tussen het plebs hoefde te gaan staan, maar dat ze een luxe overdekt hotel kreeg samen met andere welgestelde fietsen. Met mijn goudkleurige bankpas betaalde ik voor ieder bezoek maar liefst 1 euro 10. Maar ze was het waard. Weer thuis plaatste ik haar liefkozend in het schuurtje om uit te rusten van een lange dag.

Maar hier in de UK heb ik geen schuurtje waar Omafiets III nog waardig tot rust kon komen. En als ik haar meenam naar de supermarkt, bleven mensen staan en ons verbaasd nakijken. Kinderen wezen en lachten ons uit. Ik kon je deze vernederingen niet laten ondergaan. Steeds vaker bleef je alleen achter in de achtertuin, ook bij gebrek aan zinvolle ritjes.

Dus, en diep in mijn hart wist ik dit al een tijdje, ik moest je laten gaan. Onafhankelijk van mij zou je wellicht een zinvol bestaan kunnen opbouwen. Maar de dag van het afscheid kwam onverwacht en erg snel. Het laatste wat je van mij zag, toen je werd weggefietst door een onervaren fietser, was mijn ongewassen gezicht en een badjas. Als ik het geweten had, had ik me naar de gelegenheid gekleed, maar ik hoop niet dat je nu minder over me denkt.
Maar er is mij verzekerd dat er goed voor je gezorgd zou worden. Dus bij deze neem ik afscheid en zeg: Houdoe!

Curriculum Vitae
Naam: Elle Cappuchino
Burgelijke Staat: Getrouwd
Leeftijd: 24 jaar
Bereikbaar via: sms, telefoon, email en bij voorkeur via briefpapier of een serenade onder aan mijn balkon

Opleidingsverleden:
Seksuele voorlichting: basischool, biologieles middelbare school en enkele voorlichtingsvideo’s in het ouderlijke huis.
Verdere opleiding is niet genoten, maar zeer veel kennis is autodidactisch verkregen.

Ervaring: (Mijn ervaring is sterk gespecialiseerd in langdurige, goedlopende relaties)
zomer 2001: kortdurend voorbereidend project (part-time) – beperkte ervaring opgedaan op een uiteenlopend aantal gebieden.
2001- heden: goedlopende, stabiele relatie – deze positie behelsde met name de volgende aspecten: intimiteit en seks, communicatievaardigheden, probleemoplossend denken, compromissluiting, plezier en vertrouwensband creeeren, maar ook in zaken als koken, rugmassages, afwassen en het serveren van drankjes is uitgebreid ervaring opgedaan.
In 2007 ben ik vanuit deze positie gepromoveerd tot huwelijkskandidaat en in 2008 tot echtegenote.

Eigenschappen:
- enthousiast
- liefdevol en zorgend
- relaxt
- intiem
- lol

Referentie:
Huidige echtgenoot

Van vingertoppen tot de pols, de lijntjes in mijn handpalm, hoe ik ze omdraai en weer terug en de blauwe adertjes onder mijn huid zie liggen, ik voel de sensatie als ik met mijn ene hand zachtjes over de palm van mijn andere hand glijd, ik beweeg mijn vingers 1 voor 1 en bestudeer het samentrekken en het veranderende lijnenspel. Beweeg al mijn vingers tegelijk in een grijpende en vervolgens ontspannende beweging en zie hoe mijn gewrichten samenwerken. Bestudeer mijn nagels en de oneffenheden en losse velletjes aan mijn nagelbed. De kleine schrammetjes op de bovenkant van mijn vingers die ik altijd schijn te hebben, de irritatie op mijn huid aan de basis van mijn ringvinger, waar ik gisteren ben vergeten mijn ring af te doen tijdens het afwassen. En de vreemde huid op het gewricht tussen twee vingerkootjes. De huid die slap en rimpelig wordt als je je vingers strekt, alsof de huid daar te los zit en op de groei is gekocht.

Al die rimpels, het te grote vel, de beweeglijkheid; alles maakt een soort vervreemdende indruk op mij. Bijna alsof het niet bij de rest van mijn lichaam hoort. Maar ik voel het wel.

De ruwheid, rimpels, vlekken op mijn huid, doorschijnend met adertjes, het eelt waar ik mijn pen tegenaan drukt. Het is niet mooi, maar het maakt zoveel indruk op me! Het zijn mijn handen. Die al 24 jaar me in alles bij staan. Alles voor me uitvoeren. De eerste kennismaking met een vreemde bezegelen, maar er ook bij zijn in mijn meest intieme momenten. Zich al naar gelang wat er van hen verwacht wordt door mij zich vormen tot een veelzijdig gereedschap.

Als ik de ruwheid, de rimpels en de fijne lijntjes zie, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat mijn handen veel ouder lijken dan ikzelf. Veel meer meegemaakt hebben, doorstaan hebben. Ik vraag, zij leveren. Zo is het tot nu toe altijd geweest. En ieder lijntje, hoe klein ook, is daar een klein bewijsje van. Iedere rimpel, oneffenheid is verbonden met een kleine levensgeschiedenis. Velen kan ik me niet meer herinneren. Maar mijn handen laten zien dat ik ondanks dat ik pas op 1/4 of waarschijnlijker 1/3 van mijn leven zit, de basis van mijn leven al gelegd is. Er een verhaal is, van wat er hiervoor gebeurd is. Waarvan ieder lijntje kan getuigen. Het verhaal is nog niet af. Ook mijn handen kunnen er nog een heel aantal jaartjes tegen aan. Er zit nog voldoende beweging in en er is nog plek voor vele extra rimpeltjes en lijntjes. The story continues…

Een paar voorbeelden:

zondag 28 sept 2008:  * mooie zonsopgang  * lekker thuiskomen  * al mijn spulletjes weer bij de hand –> nagels lakken  * katten zijn er weer  * cd’tje luisteren

zaterdag 8 nov 2008: * 3 muzikanten zingen speciaal voor mij ‘My Girl’ in de heuvelgallerie, met mijn naam ipv de tekst ‘my girl’. * lachen met vrienden en Grindhouse-film kijken * nieuwe Mind gekocht –> lekker relaxen

maandag 12 januari 2009: * lekker gewerkt * samen koken * gevoel van voldoening aan het einde van de dag  * mijn man= lief

en vandaag heb ik geschreven:

zondag 3 januari 2010: * heerlijke zondagochtendwandeling in prachtig sneeuwlandschap   * zelf 1ste British roast dinner gemaakt –> nog gelukt ook, lekker *  glimlachen om Facebook-comments van vrienden: ‘Stop-Drop-Roll’ * besef dat ik tevreden ben met deze tragere levenswijze

Onze wandeling vandaag

Met de eerste sneeuw die is gevallen, is het dan eindelijk zover: Het is winter. De dagen zijn korter en korter. De kou wordt voelbaar. Mensen trekken naar binnen. Er hangen talloze sfeervolle lichtjes buiten op straat en in de kerstboom binnen. De huizen zijn verwarmd, en er wordt warme chocolademelk (natuurlijk! mag niet ontbreken) gedronken. Het klinkt zo idyllisch: Tijd van boerenkool, schaatsen, een knisperend haardvuurtje, het coca cola-kerstreclame gevoel, lange winterse wandelingen.

Net om de hoek vanuit ons huisje

Ik kijk er iedere jaar weer naar uit. Al bij de eerste vallende blaadjes met de prachtige kleuren en de herfststormen, kijk ik uit naar het echte gure weer, sneeuw en vorst. Heerlijk dat romantische wintergevoel. Maar na een paar echt koude weekjes, mijn gezonde portie chocolademelk en boerenkool, alle drukte rondom kerst en als alle kaarsen op beginnen te raken, begint het me eigenlijk al weer te vervelen. Mis ik de gezelligheid van het zomerse straatleven. Is de kou niet meer lekker te verdrijven met een haardvuur (of je mag van de huurbaas geen haardvuur), verdwijnt de romantiek van de chocolademelk op koude, donkere dagen, is er te weinig te beleven, en staat iedereen op een soort winterslaap-modus. Saaaaaai!

Maar dit jaar ga ik het anders doen. Ik besluit hierbij dat ik van de volledige winterperiode ga genieten, voordat de zomer al weer veel te snel zijn intrede zal doen. Winter is namelijk ook de periode om te reflecteren, je gedachten te ordenen en de tijd voor een wat lager tempo. En daar ga ik gebruik van maken. Ontspanning, mezelf eens extra verwennen met een gezichtsmaskertje, een lang bad, luieren met een muziekje op, een spelletjesavond, tijd voor mijn breiwerk, vroeg in bed met een goed boek. Ik ga me niet alleen laten verleiden tot de oppervlakkige romantiek, maar ik ga me helemaal overgeven aan het nieuwe tempo. Dat is voor mij het luxe wintergevoel. Klinkt misschien niet bruisend, misschien zelfs saai, maar ik verheug me er nu al op!

Ze komt voortaan dus een heel eind in het gebruik van al deze ‘nieuwe’ communicatiemiddelen. Dat ze het idee erachter en de werking ervan nog niet begrijpt, wordt af en toe echter ook pijnlijk duidelijk.

Twee voorbeelden:

1.

Ik wil met mijn moeder op skype een videogesprek houden. Na enkele momenten lukt het haar om ook haar webcam in te schaken. Mijn moeder ziet echter dat ze niet helemaal goed midden in het beeld te zien is, en dat wil ze natuurlijk oplossen. Kordaat pakt ze met beide handen het beeldscherm vast om het op en neer te bewegen. (Jawel, hiermee probeert ze – voor degene die dit nog niet begrepen – het beeld van de webcam aan te passen!)

2.

Als mijn  moeder online komt op msn, beland ik met haar in een gesprek over de mogelijke nieuwe woning van mijn broertje. Ik stuur haar de link van google maps met streetview door, zodat ze daar alvast de omgeving kan bekijken.

Ik: Kun je het zien? Daar komt hij te wonen.

Moeder: Maar kun je dat ook vanuit het buitenland zien dan?

Ik: Ja, natuurlijk! Maar het is wel lastig dat hier op zondag altijd het internet dicht is.

Moeder: Ow ja, dat zal natuurlijk wel bij jou in dat kleine dorpje.

Dus ze heeft nog wat te leren, maar ze komt er wel. Voorlopig boek ik nog maar een extra vlucht naar die Mutti und der Fatti.

Tot slot zal ik dit verhaal illustreren met een gelijksoortig filmpje van de IT Crowd. (In deze aflevering halen de ‘nerds’ een grap uit met Jen die een zeer belangrijke speech moet houden.)

Heerlijk nummer van een heerlijk album:

* Mumford and Sons – Little Lion Man

Deze kan ik de hele dag op repeat zetten, terwijl ik zingend en dansend het huis opruim:

* Mando Diao – Dance with somebody

Ook wel leuk is:

* The Big Pink – Dominos

Het volgende nummer is erg vreemd, en ik vind er niks aan. Maar het is nu eenmaal gemaakt met bijdrage van the great John Frusciante (je weet wel die gitarist van Red Hot Chili Peppers), dus kan het op mijn blog niet ontbreken:

* Swahili Blonde – oa. Release the Ghost

MySpace Swahili Blonde